«Γέφυρα» με το χθες και το σήμερα «έχτισε» ο Γιώργος Βατουσιάδης, στην συναυλία που διοργανώθηκε στο Κηποθέατρο Κατερίνης στα πλαίσια των εκδηλώσεων του 55ου Φεστιβάλ Ολύμπου.
Το κηποθέατρο γέμισε από πρόσωπα γεμάτα προσμονή, χαμόγελα και μνήμες. Οι θρυλικοί PIERIANS ανέβηκαν ξανά στη σκηνή και, μαζί με τις πρώτες νότες, ο χρόνος έμοιαζε να γυρίζει πίσω, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν το συγκρότημα έγραφε τις πρώτες σελίδες της μουσικής ιστορίας της πόλης.
Άνθρωποι που μεγάλωσαν με τα τραγούδια τους τραγούδησαν ξανά, συγκινήθηκαν, αντάλλαξαν βλέμματα και αναμνήσεις.
Για τρεις και πλέον ώρες, η μουσική «γέφυρα» ένωσε το χθες και το σήμερα, ενώ νεότεροι θεατές γνώρισαν από κοντά ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής ταυτότητας της Κατερίνης.
Τη δική της νότα έδωσε με τη συμμετοχή της η Εστία Πιερίδων Μουσών με τη χορωδία της, προσθέτοντας συγκίνηση σε μια βραδιά που δεν ήταν απλώς μια συναυλία, αλλά μια συνάντηση ανθρώπων, αναμνήσεων και μουσικής.
Οι PIERIANS απέδειξαν πως η μουσική δεν γνωρίζει χρόνο. Τα τραγούδια που συνόδευσαν τα πρώτα όνειρα, τους χορούς και τις παρέες μιας ολόκληρης γενιάς ακούστηκαν ξανά, ξυπνώντας εικόνες και συναισθήματα που έμοιαζαν να είχαν μείνει ανέγγιχτα στο πέρασμα των χρόνων. Όλοι μαζί ενώθηκαν όπως τη δεκαετία του ΄60 για να προσφέρουν τη συναυλία που συγκίνησε.
Ο Γιώργος Βατουσιάδης, με τη γνώριμη και ξεχωριστή φωνή του, μετά τους PIERIANS παρουσίασε τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία, γεμάτα ευαισθησία και συγκίνηση. Όσο προχωρούσε η συναυλία, η νύχτα αναζητούσε το δικό της ρυθμό στα λαϊκά τραγούδια. Η βραδιά είχε και λαϊκά.
Γνωστοί μουσικοί, τραγουδιστές και τραγουδίστριες της Κατερίνης, ο Γιάννης Ζαζόπουλος, η Δέσποινα Αποστολίδου, ο Χρήστος Πουλέλης, ο Τάσος Κωνσνταντινίδης, ο Αντώνης Κεραμιδάς, ο Δημήτρης Λάππας, ο Κυριάκος Γκουβέντας, τίμησαν τη βραδιά, λαμβάνοντας όλοι, PIERIANS, Γιώργος Βατουσιάδης, θερμό χειροκρότημα, που δεν ήταν μόνο για τα τραγούδια. Ήταν ένα μεγάλο ευχαριστώ σε ανθρώπους που έγιναν μέρος της ζωής και των αναμνήσεων της πόλης.
Τρεις ώρες, η Κατερίνη γύρισε πίσω στον χρόνο.
Τότε που η μουσική ένωνε τις παρέες, γεννούσε όνειρα και έγραφε ιστορίες που εξακολουθούν να ζουν στις καρδιές όσων τις έζησαν.
Κι όταν έσβησαν τα φώτα της σκηνής, όλοι έφυγαν με την ίδια αίσθηση: πως ορισμένες μελωδίες έχουν γίνει μνήμη, συναίσθημα και κομμάτι της ίδιας της ζωής.
