Παρά την πολυεπίπεδη παγκοσμιοποίηση, είτε αυτό είναι αρεστό είτε όχι, η παγκόσμια τάξη σήμερα εξακολουθεί κατά κύριο λόγο να είναι διαμορφωμένη με βάση τα εθνικά κράτη. Αυτό είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα σε άμεση σχέση με την ύπαρξη εθνικών συνειδήσεων. Μέχρι να γίνει κοινή συνείδηση ότι όλοι οι λαοί του κόσμου έχουν ως κοινό εχθρό το εξ ορισμού άνισο, άδικο και εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα, είναι ανάγκη να μην αντιμετωπίζεται η διεθνής πραγματικότητα με ευσεβείς πόθους, αλλά με όρους ρεαλισμού. Τα επίπεδα συμπερίληψης και αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπων διαφορετικών εθνικών, θρησκευτικών και πολιτισμικών υποβάθρων, διαφέρουν ανάμεσα στα διαφορετικά κράτη. Όπως ακριβώς διαφέρουν τα επίπεδα λειτουργίας των φιλελεύθερων δημοκρατιών και αξιακής-κοινωνικής εμπέδωσης των φιλελεύθερων κεκτημένων.
Τα έθνη – λοιπόν – είναι ζωντανά, εξελίσσονται, αλλάζουν. Όπως και να έχουν δομηθεί, μετασχηματιστεί ή αλλάξει, η ουσία είναι πως βρίσκονται εδώ. Όπως κάθε έθνος, έτσι και το ελληνικό έχει τους ήρωες και τους μάρτυρές του. Για όσες και όσους γνωρίζουν έστω μέρος της μαρτυρικής ιστορίας της Κύπρου και του Κυπριακού Ελληνισμού, τα δύο ξαδέλφια, Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού αποτελούν δύο από τις πιο πρόσφατες ηρωικές μορφές του Ελληνισμού εν συνόλω. Δολοφονημένοι και οι δύο από την παράνομη τουρκική κατοχή στην πατρίδα τους την Κύπρο κατά την εναντίωσή τους σε αυτό το συνεχιζόμενο έγκλημα. Όποια ή όποιος δε γνωρίζει τα σχετικά με τις δολοφονίες τους τον Αύγουστο του 1996, είναι αναγκαίο να κάνει τη δική του μικρή – έστω – έρευνα στο Διαδίκτυο. Θα είναι διαφωτιστική.
Γεννήθηκαν πριν την τουρκική εισβολή του 1974 στην ελεύθερη τότε Αμμόχωστο, η οποία μετά το καλοκαίρι του ’74 είναι παρανόμως κατεχόμενη από τις τουρκικές δυνάμεις. Ως παιδιά, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, στο ίδιο τους το νησί. Το τίμιο αίμα τους έμελλε να ενωθεί με τους ποταμούς αίματος που έτρεξαν κατά τους αγώνες για ελευθερία, αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία από όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες στην μακρά ελληνική ιστορία. Τριάντα χρόνια μετά, οι δολοφόνοι τους παραμένουν πρακτικά ατιμώρητοι. Περίπου το 37% της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένει παρανόμως κατεχόμενο και το ψευδοκράτος-μαριονέτα της Άγκυρας αποτελεί έναν από τους πιο κατάφωρους, συστηματικούς και εντεινόμενους «βιασμούς» κάθε έννοιας διεθνούς νομιμότητας. Οι κυβερνήσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας δείχνουν να ομιλούν μάλλον τυπικά, παρά ουσιαστικά για το Κυπριακό και κοινή γνώση αποτελούν οι σιωπηρές προσπάθειες αποσύνδεσης του Κυπριακού από το φάσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Οι ήρωες τιμώνται με τη ζωντανή μνήμη, αλλά και με πράξεις. Ο Τάσος και ο Σολωμός, αυτές οι δύο τεράστιες μορφές του σύγχρονου Ελληνισμού θα τιμηθούν όταν έρθει δικαίωση τόσο για τις δολοφονίες τους, όσο και για τα εγκλήματα που υπέστη η Κύπρος στο σύνολό της. Η δικαίωση δε θα έρθει ποτέ μόνη της, όσο ο Ελληνισμός δεν αξιοποιεί όλες του τις δυνάμεις προς την εξυπηρέτηση των δίκαιων αυτών σκοπών. Στη βιωμένη πραγματικότητα, δεν υπάρχουν βεβαιότητες και νομοτέλειες. Αυτά που είναι σίγουρα είναι ελάχιστα σε αυτήν τη ζωή. Το πρώτο και κύριο που αναμφισβήτητα είναι σίγουρο για τον άνθρωπο είναι η μετάβαση από τη ζωή στο θάνατο. Σε αυτήν τη μετάβαση, όταν αυτή έρθει, εάν δεν έχουμε καταφέρει να αλλάξουμε τα δεδομένα, θα χρωστάμε μια τεράστια συγγνώμη στις δύο αυτές αγιασμένες ψυχές. Τουλάχιστον αυτό εκφράζει απολύτως τον γράφοντα.
Γεώργιος Τσερτεκίδης
Πολιτικός Επιστήμων
Δρ. Κοινωνικής Πολιτικής ΔΠΘ
