Αγαπημένο μου, πιστό μου ημερολόγιο, ούτε σήμερα ήρθε ο Μάνος στο σχολείο… Και σήμερα η καρέκλα του ήταν άδεια, η τάξη ήταν άδεια, η ζωή μας ήταν άδεια…Πάνε τώρα τέσσερις εβδομάδες από τη μέρα που ο Μάνος αρρώστησε, αρρώστησε πολύ… Δεν ήξερα τι έχει ο Μάνος μα έμοιαζε κάτι πολύ σοβαρό…
«Μα, κυρία, αρρωσταίνουν και τα παιδιά σοβαρά; Τι στην ευχή;»
Η Δώρα είχε στυλώσει τα πόδια. Δεν δεχόταν τίποτε διαφορετικό από το δίκιο της ζωής…
«Ο Μάνος θα επιστρέψει!»
Πόση δύναμη, στ’ αλήθεια, κρύβουμε μέσα μας;
Ένα βιβλίο για την αιμοδοσία και την ανθρωπιά, την ίαση κάθε ασθένειας.
Συγγραφέας: Δέσποινα Σπυροπούλου
Κανείς στο Βερολίνο δεν είναι πραγματικά ελεύθερος. Η ελευθερία είναι μια ψευδαίσθηση, μια παροδική φαντασμαγορία…
Ανάμεσα σε δύο κόσμους, εκεί όπου η ελευθερία μοιάζει με υπόσχεση και η αλήθεια με σκιά, γεννιέται η ιστορία του Ανατόλι και του γιου του Ιβάν.
Στο Δυτικό Βερολίνο ο Ιβάν κουβαλάει μέσα του έναν πόλεμο που δεν τελείωσε ποτέ… Από τα παγωμένα Γκουλάγκ της Σιβηρίας μέχρι το διαιρεμένο Βερολίνο, το παρελθόν του πατέρα του, Ανατόλι, τον στοιχειώνει, ζητώντας δικαίωση.
Ένα γράμμα που φτάνει στα χέρια του Ιβάν, ένας χαρτοφύλακας και μυστικά θαμμένα σε σελίδες απαγορευμένων ιδεών, τον οδηγούν σε μια επικίνδυνη αναζήτηση. Τι ρόλο, αλήθεια, θα παίξει σε αυτήν, η φωτογράφος Λίντα; Ποια αποκαλύπτεται πως είναι η σχέση της με τη Στάζι και τι βασανίζει τον εξόριστο στη Δ. Γερμανία Ρώσο συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν;
«Ο Τοίχος της Ψυχής μου» είναι ένα κατασκοπευτικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου, με επίκεντρο το Βερολίνο αλλά και που αναζητά φιλοσοφικές συνδέσεις και προβληματισμούς για τον σημερινό διχασμό μεταξύ Δύσης και της Ρωσίας, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία. Γιατί κάποιοι τοίχοι δεν πέφτουν ποτέ…
Συγγραφέας: Ευστάθιος Κάσσιος
Άνθρωποι εγκαταλειμμένοι στα ερείπια της πραγματικότητας ατενίζουν άβουλοι μια ζωή «άλλη», εικονική, διανοητικά εθιστική και ερεθιστική, που νομίζουν ότι είναι και η μόνη διαθέσιμη.
“Ξημερώνει και μια έντονη ανησυχία με γραπώνει στο ημίφως του δωματίου.
Άνθρωποι εγκαταλειμμένοι στα ερείπια της πραγματικότητας ατενίζουν άβουλοι μια ζωή «άλλη», εικονική, διανοητικά εθιστική και ερεθιστική, που νομίζουν ότι είναι και η μόνη διαθέσιμη.
Σήμερα, λοιπόν, καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια άγονη πραγματικότητα και ένα όμορφο «προγραμματισμένο» ψέμα, ακροβατώντας ριψοκίνδυνα σε ένα μεταίχμιο που τα όρια του πραγματικού και του εικονικού γίνονται δυσδιάκριτα.
Η ποίηση δεν σου δίνει ελευθερία, όμως ο Λόγος και τα νοήματα σε εξυψώνουν, ώστε να προσπερνάς πιο συνειδητοποιημένος τις καθημερινές ναρκοθετημένες εκτάσεις. Και αυτό ίσως είναι το πρώτο βήμα”…
Συγγραφέας: Γιάννης Κίντζιος
