Επί μέρες, τα κρατικά και πλείστα ιδιωτικά Μ.Μ.Ε. διαλαλούσαν πομπωδώς τις «μεγάλες ελαφρύνσεις» που θα ανακοίνωνε ο Πρωθυπουργός στην ετήσια, θεσμική του παρουσία στη Δ.Ε.Θ. Δυστυχώς, το καλάθι αποδείχθηκε παντελώς άδειο.
Οι διακηρύξεις του ήταν τόσο ισχνές, που η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας δεν αποκτά κανένα ουσιαστικό όφελος. Το μόνο «καινοφανές» μέτρο ήταν ο «κουμπαράς των νέων» — ένα σύστημα όπου αποταμιεύεις δικά σου χρήματα, τα οποία, μετά από 18 χρόνια εκμετάλλευσης από τρίτους, θα έχουν απαξιωθεί πλήρως από τον πληθωρισμό. Ο Πρωθυπουργός προσπέρασε το γεγονός ότι το μέσο ελληνικό νοικοκυριό αδυνατεί να επιβιώσει, πόσο μάλλον να αποταμιεύει 100 ευρώ τον μήνα, δηλώνοντας μάλιστα κυνικά πως «όσο περισσότερα βάζεις, τόσο περισσότερα θα πάρεις».
Παράλληλα, οι εξαγγελίες για τους μισθούς δεν έχουν άμεση εφαρμογή, αλλά μετατίθενται σε βάθος χρόνου έως το 2028 — έως τότε, ο καλπάζων πληθωρισμός θα έχει εξανεμίσει την αγοραστική αξία. Στην πίεση της Αντιπολίτευσης για επαναφορά του 13ου μισθού, αντιπαρέβαλε τα 400€ για τους συνταξιούχους και τα 500€ για τους δημοσίους υπαλλήλους: ένα επαναλαμβανόμενο παραμύθι ανέξοδης παροχολογίας και ψεύτικων υποσχέσεων, που ακυρώνεται στην πράξη από την ακρίβεια.
Ούτε λόγος, φυσικά, για θεσμικά μέτρα καταπολέμησης των αιτίων της ακρίβειας. Οι διακηρύξεις για τον κατώτατο μισθό, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αγρότες, τους πολυτέκνους και τη μείωση της προκαταβολής φόρου κατά μόλις 5% αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό. Ενώ η Κυβέρνηση κομπάζει για τα υπερπλεονάσματα, ο Πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο αρνούνται να δώσουν ένα πακέτο ουσιαστικής ανακούφισης για τον μέσο Έλληνα. Τα μέτρα αυτά δεν αγγίζουν την πραγματική οικονομία και την ποιότητα ζωής των πολιτών — πρόκειται για μια θεμελιωδώς λανθασμένη κατεύθυνση για το σύνολο της ελληνικής οικονομίας.
Καμία δέσμευση δεν υπήρξε για το υψηλό κόστος της ενέργειας και τη χαλιναγώγηση των καρτέλ. Ακόμη και η Βρετανία —η ιστορική μητρόπολη του καπιταλισμού— προκειμένου να διασφαλίσει φθηνή ενέργεια, κρατικοποίησε τον λιγνίτη, πολιτική που διατήρησε ακόμη και η Μάργκαρετ Θάτσερ, η κατεξοχήν εκφράστρια του νεοφιλελευθερισμού. Γιατί απέφυγε κάτι αντίστοιχο ο Πρωθυπουργός; Διότι αρνείται συστηματικά να θίξει τα συμφέροντα και τα καρτέλ που παράγουν το πανάκριβο ρεύμα και πυροδοτούν τις ανατιμήσεις στα καταναλωτικά αγαθά.
Η κοινωνία οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι αυτή η κυβερνητική πολιτική οδηγεί σε περαιτέρω φτωχοποίηση, χωρίς ελπίδα βελτίωσης της καθημερινότητας. Ο πλούτος μιας χώρας παράγεται από το σύνολο των εργαζομένων και όλοι δικαιούνται δίκαιη συμμετοχή στη διανομή του, με ειδική μέριμνα για τους ευάλωτους.
Επιπλέον, ο Πρωθυπουργός προσπέρασε ουσιαστικά το δημογραφικό πρόβλημα, την Υγεία, την Παιδεία και τη συνολική αποδιοργάνωση του κοινωνικού κράτους, επιβεβαιώνοντας πως είναι ο Πρωθυπουργός του 1% και όχι του 99%.
Από τις πολιτικές τοποθετήσεις των τελευταίων ημερών, το μοναδικό ολοκληρωμένο κοινωνικό πρόγραμμα που απαντά στις ανάγκες της κοινωνίας είναι αυτό που κατέθεσε στις 2 Σεπτεμβρίου ο Αλέξης Τσίπρας.
(PhD) Αθανάσιος Γκούνας
Οικονομολόγος
Επικ. Καθηγητής ΔΙΠΑΕ
Μέλος Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛ.Α.Σ.
