Ίσως τελικά οι πιο μεγάλες μάχες για τα παιδιά δεν κερδίζονται με λόγια ή έλεγχο, αλλά στα γόνατα της προσευχής.
Αυτό μου θυμίζει τη Μόνικα, τη μητέρα του ιερού Αυγουστίνου. Ο Αυγουστίνος έζησε για χρόνια μακριά από τον Θεό, μέσα στην ασωτία και την αμαρτία. Όμως η μητέρα του δεν έπαψε ποτέ να προσεύχεται γι’ αυτόν.
Μέσα στις Εξομολογήσεις του, ο ίδιος γράφει για τη μητέρα του:
«Γιατί η μάνα μου, πιστή Σου δούλη, θρηνούσε για μένα ενώπιόν Σου περισσότερο από όσο θρηνούν οι μανάδες μπροστά στο πτώμα του νεκρού παιδιού τους. Έβλεπε ότι ήμουν νεκρός, της το έδειχνε η πίστη και η φώτιση που αντλούσε από Εσένα. Και την εισάκουσες. Την εισάκουσες και δεν περιφρόνησες τα δάκρυά της που σχημάτιζαν λιμνούλες εκεί όπου στεκόταν για να προσευχηθεί».
Αργότερα, όταν ο ιερός Αυγουστίνος αρρώστησε σοβαρά και κινδύνεψε να πεθάνει πριν γνωρίσει πραγματικά τον Χριστό, γράφει ξανά:
«Εσύ όμως δεν με άφησες να πεθάνω με έναν τέτοιο διπλό θάνατο. Ένα παρόμοιο χτύπημα στην καρδιά της μάνας μου θα ήταν μοιραίο, γιατί, όσα κι αν πω, πάλι δεν είναι αρκετά για να περιγράψω πόσο με αγαπούσε και πόσο η αγωνία της να με δει αναγεννημένο πνευματικά ήταν πιο επίπονη από τους πόνους του σώματος».
Τι εικόνα!
– Μια μητέρα γονατισμένη.
– Μια μητέρα που κλαίει.
– Μια μητέρα που δεν εγκαταλείπει το παιδί της στα χέρια της αμαρτίας, αλλά το αφήνει καθημερινά στα χέρια του Θεού.
Και τελικά, ο Θεός άκουσε εκείνες τις προσευχές.
Πράγματι !
Ποιός μπορεί να μετρήσει τη δύναμη μιας μητέρας που προσεύχεται !!!
