Ξαφνικά όπου και να κοιτάξεις, τζιπιτί. Κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο… λες και ξεφύτρωσαν παντού. Καλή η τεχνολογία, δε λέω. Αλλά κάπου έχουμε αρχίσει να το χάνουμε.
Έχουν πονέσει τα μάτια μου από κείμενα που μοιάζουν όλα ίδια. Πολιτικές αναλύσεις, “ρεπορτάζ”, εξυπναδούλες… όλα σε ένα μοτίβο. Και πάντα οι ίδιες φράσεις: «η κοινότητα απέδειξε την ομοψυχία της», «η εκδήλωση επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά…» και πάει λέγοντας.
Κείμενα χωρίς ψυχή. Χωρίς χρώμα. Σαν να τα έφτυσε μια μηχανή και τέλος.
Και το χειρότερο; Νομίζουμε ότι δεν φαίνεται. Ότι οι άλλοι δεν το καταλαβαίνουν. Αμ δε. Φαίνεται. Και μάλιστα πολύ.
Να το δεχτώ για κάποιον που δεν το έχει με το γράψιμο. Που θέλει μια βοήθεια, κάτι γρήγορο. Εκεί, πάει στο καλό. Αλλά όταν γίνεται συνήθεια, εκεί αρχίζει το πρόβλημα.
Γιατί το μυαλό θέλει ζόρι. Θέλει λάθος, διόρθωση, σκέψη. Με την έτοιμη τροφή τι να μάθεις; Αντιγραφή και επικόλληση;
Εκεί είναι που με πιάνει ένας φόβος. Ότι σιγά σιγά θα σταματήσουμε να σκεφτόμαστε μόνοι μας. Θα περιμένουμε τα πάντα από μια οθόνη και κάπου στην πορεία θα χάσουμε κομμάτια από αυτό που είμαστε.
Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει, και πολύ μάλιστα. Δεν το αμφισβητεί κανείς αυτό. Αλλά μέχρι εκεί.
Γράψε ρε φίλε μόνος σου. Πες αυτό που νιώθεις. Αυτό που σε καίει, που σε χαροποιεί, που σε θυμώνει.
Στο κάτω κάτω, εσύ ζεις. Εσύ νιώθεις. Εσύ αγαπάς ή μισείς.
Και το πιο βασικό;
Δεν χρειάζεσαι ρεύμα για να το κάνεις.
Γιατί, τελικά, ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ο χρήστης του εργαλείου.
Είναι η πηγή της σκέψης.
Εύη Μιχωλού
Φωτογραφία:Pexels
