Αναφαίρετο το ιδιοκτησιακό δικαίωμα της δεξιάς, πεφωτισμένης και μη στη χώρα μας . Δικαίωμα που αποκτήθηκε από συστάσεως του κράτους των Ελλήνων, εφόσον η ίδια αυτοανακηρυχθείσα ως προστάτης των όσιων και ιερών του τόπου, δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση για το δικαίωσα της αυτό. Με ιδεολογική κορωνίδα το ΄΄ πατρίς –θρησκεία- οικογένεια ΄΄ δεν ορρωδεί προ ουδενός… κινδύνου διαχρονικά προκειμένου να τον αντιμετωπίσει με κάθε μέσο θεμιτό αλλά κυρίως αθέμιτο. Συνώνυμο και σε παράλληλη πορεία υπεράσπισης από τον κίνδυνο που ακούει στο όνομα Αριστερά και Κεντροαριστερά και το επίσημο κράτος, αγκαλιά με το λεγόμενο βαθύ κράτος, ο ρόλος του οποίου ήταν και είναι ακατάλυτος στο χρόνο. Είναι οι δομές και οι μηχανισμοί της εξουσίας σε διαρκή επαγρύπνηση, είναι οι αρμοί της εξουσίας στελεχωμένοι από το κατάλληλο προσωπικό για άμεση δράση προς απόκρουση των πολιτικών τους αντιπάλων, των γνωστών και ως… …μιασμάτων της Αριστεράς. Αυτό το βαθύ κράτος της απανταχού δεξιάς έδωσε κατά καιρούς δείγματα γραφής όταν χρειάστηκε μετερχόμενο κάθε μέσο δράσης από την μαύρη προπαγάνδα μέχρι και την ωμή βία. Προς τούτο ακραιφνής και συνεπής συνεργάτης του υπήρξε και το παρακράτος. Το γνωστό σε όλους παρακράτος που η παρουσία του και η εγκληματική δράση σε δύσκολους και σκοτεινούς πολιτικούς καιρούς σημάδεψε ανεξίτηλα την συλλογική μνήμη του λαού μας.
Με την λήξη του εμφυλίου το 49, Δεξιά , βαθύ κράτος και παρακράτος σαν μια γροθιά επέβαλλε το μετεμφυλιακό σύστημα διακυβέρνησης, όπου ο αυταρχισμός και το άγριο κυνηγητό όχι μόνο των …Σλάβο κομμουνιστών, μα και των πολιτών του δημοκρατικού τόξου, ήσαν η καθημερινότητα της χώρας. Παρά το καθεστώς τρομοκρατίας και βίας, ο λαός μας, οι συλλογικότητες ,εργατικά σωματεία και φορείς, αντέδρασε, απαιτώντας δημοκρατία και δικαιώματα. Σύσσωμοι οι αρμοί ασφαλείας της πρώτης Καραμανλικής πολιτικής περιόδου, πέρασαν στην αντεπίθεση και στις εκλογές του 61 πέρα από το όργιο βίας και νοθείας, έκαναν την εμφάνιση τους στις κάλπες και οι οι προ πολλού πεθαμένοι συμπολίτες μας, προκειμένου να σωθεί η Ελλάς από τον ερυθρό κίνδυνο. Η παρουσία του Γεωργίου Παπανδρέου της Ε.Κ και η υποβόσκουσα φήμη συνεργασίας με την τότε ΕΔΑ, σήμανε κανονικό συναγερμό. Το παρακράτος ανέλαβε και επίσημα την διακυβέρνηση του τόπου. Η ΕΛΛΑΣ εν κινδύνω, όπως και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της δεξιάς επί της χώρας. Ο στρατός μαζί το βαθύ εγχώριο κράτος σε συνεργασία με τον ξένο παράγοντα, έδωσαν τη λύση…σώζοντας τότε τον τόπο από τους…απάτριδες κόκκινους προδότες. Με την παρέλευση της περήφανης εφτάχρονης στρατιωτικής θητείας ,στη χώρα την… αναζωογονημένη οικονομικά και δημοκρατικά , άρχιζε η δεύτερη πολιτική περίοδος διακυβέρνησης του παραλίγο εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή. Οι φόβοι και τα βάσανα της δεξιάς και του βαθέως κράτους, δεν έλεγαν να τελειώσουν. Αυτή τη φορά η λαϊκή πολιτική ριζοσπαστικοποίηση, ο γενικός ξεσηκωμός εργαζομένων, αγροτών, ανέργων , και των πάσης φύσης δεινοπαθούντων, δεν έλεγε να κοπάσει. Το εκ του Θεού εκπορευόμενο δικαίωμα της δια βίου κατοχής της εξουσίας από τη δεξιά και πάλι κινδύνευε. Ο Τρισκατάρατος δημοκόπος, ο επικίνδυνος για τα εθνικά συμφέροντα και προπάντων τα συμφέροντα της δεξιάς, ο λαοπλάνος Α. Ππανδρέου, προ των πυλών της εξουσίας. Νέα δεινά για το εθνικό συνονθύλευμα, που το δόλιο δεινοπαθούσε σηκώνοντας στις πλάτες του μοναχό τα εθνικά ιερά ιδεώδη της πατρίδας. Ξεσηκωμένο το δεξιό και ακροδεξιό ιερατείο μπροστά στην …κομμουνιστική απειλή, επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις για να σώσει το έθνος. Να όμως που το λαϊκό τσουνάμι εκείνη την περίοδο ήταν ακατάβλητο. Θρήνος της δεξιάς και καταραμένη για αυτήν περίοδος τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 80. Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα και η ποθητή παλινόρθωση της δεξιάς άρχισε να φαίνεται. Και η μεν παλινόρθωση και κατοχύρωση των πάππου προ πάππου δικαιωμάτων της, ηταν και πάλι γεγονός, πλην όμως η χώρα άρχισε να βυθίζεται οικονομικά και κοινωνικά σε μια κρίση που έμοιαζε αυτή τη φορά σαν μια πραγματική άβυσσο. Μια άβυσσος που έφερε στην επικαιρότητα έναν άλλο επικίνδυνο αντίπαλο. Αυτόν τον αναρχοάπλυτο, τον νεαρό, τον πρόεδρο του δεκαπενταμελούς, που σήκωσε ο θρασύτατος ανάστημα, βγάζοντας γλώσσα στους μέντορες των εθνικών ιδεωδών , αμφισβητώντας τα πάγια και διαχρονικά δικαιώματα της δεξιάς, σε αυτό τον τόπο. Και όχι μοναχά αυτά, αλλά και πως τον πρώτο λόγο στα πολιτικά πράγματα της χώρας θα έχουν οι πολίτες που αρκετά υπόφεραν από τις τυχοδιωκτικές πολιτικές της δεξιάς και των συμμάχων της. Σηκώθηκαν δηλαδή τα πόδια να βαρέσουν το κεφάλι. Ο βλάσφημος, ο θρασύς, ο κρυφοκομμουνιστής. Στα όπλα πατριώτες. Και πράγματι οι…πατριώτες, αρχής γενομένης από το οικονομικό καταστημένο της χώρας, με προεξάρχοντες για τους γνωστούς λόγους δηλητηριαστές της κοινής γνώμης ,καναλαρχες, τους γενικά έχοντες και κατέχοντες, το σύσσωμο βαθύ κράτος, το ενδεδυμένο με κουστούμι και γραβάτα σύγχρονο παρακρατάς, επί τω έργω. Να φύγει ο αμφισβητίας, ο εθνικός…μειοδότης, ο παρίας. Γαία πυρή μειχθητω. Ήταν η πρώτη φορά που πραγματικά τρόμαξε το πολυποίκιλο εγχώριο γκουβέρνο, οι πολιτικές και οινομικές βδέλες του πολύπαθου αυτού τόπου.
Να ευχηθούμε να μην είναι η τελευταία;
ΥΓ. Για να γλυτώσει η… πατριωτική δεξιά με την αδελφή της την ακροδεξιά και άλλες τέτοιες λαχτάρες και φόβους, ας κοιτάξει στην οσονούπω θρυλούμενη συνταγματική αναθεώρηση, να κατοχυρώσει τα απαραβίαστα ιδιοκτησιακά της δικαιώματα στον τόπο αυτό και συνταγματικά, καθώς και την οιονεί παρουσία της στην διακυβέρνηση του.
