Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε, Αξιότιμες κυρίες και κύριοι Δημοτικοί Σύμβουλοι,
με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση πληροφορούμαι ότι την προσεχή εβδομάδα πρόκειται να συζητηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο η πρόταση ονοματοδότησης του γηπέδου της πόλης μας προς τιμήν του κορυφαίου ποδοσφαιριστή Φουλίδη Πολυχρόνη, ενός ανθρώπου που τίμησε με το ήθος, το ταλέντο και την προσφορά του τον αθλητισμό και την τοπική μας κοινωνία.
Θεωρώ την πρωτοβουλία αυτή εξαιρετικά σημαντική, καθώς αποδίδει τον οφειλόμενο σεβασμό σε μια προσωπικότητα που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στα γήπεδα της πόλης μας και ενέπνευσε γενιές νέων. Στο πλαίσιο αυτό, επιτρέψτε μου να σας αποστείλω μερικές πληροφορίες που σχετίζονται με τη ζωή, την πορεία και την προσφορά του. Ευελπιστώ ότι θα αποτελέσουν ένα μικρό, αλλά ουσιαστικό, συμπλήρωμα στην προσπάθεια ανάδειξης της μνήμης του.
Είμαι βέβαιος ότι η απόφασή σας θα συμβάλει στη διατήρηση της ιστορικής συνέχειας και στην ενίσχυση της σχέσης των νέων με τις αξίες του αθλητισμού, της προσπάθειας και της αξιοπρέπειας.
Σας ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο και την προσοχή σας.
Με εκτίμηση, Κωνσταντίνος Κατσάρας
Φουλίδης Πολυχρόνης «Πόλυς»
(Ο Πελέ της Ελλάδος)
Ο Πολυχρόνης «Πόλυς» Φουλίδης Γεννήθηκε το 1939 στην Κατερίνη. Εντάχθηκε στην ποδοσφαιρική ομάδα του Ολύμπου προετοιμασμένος, αφού είχε σπουδάσει το ποδόσφαιρο, στην αυλή του τότε εξατάξιου Γυμνασίου, στα Αστικά της Κατερίνης. Ήταν ακόμα παίκτης του Ατρόμητου Κατερίνης, όταν μετά από παρότρυνση του φίλου του, του γνωστού ποδοσφαιριστή Πορτοκαλίδη, μεταγράφηκε και φόρεσε την πράσινη φανέλa του Ολύμπου. Στον πρώτο αγώνα του με τον Όλυμπο αντιμετώπισε την ομάδα του Μελιταία Θεσσαλονίκης το 1958. Ο τότε πρώτος πτυχιούχος προπονητής του Ολύμπου, ο αείμνηστος Σωτήρης Μινάρδος, αναγνώρισε αμέσως το τεράστιο και ξεχωριστό ταλέντο του Πόλυ που ξεχώριζε από όλους τους παίκτες στο γήπεδο. Η ραγδαία εξέλιξη του Φουλίδη με τους πράσινους ήταν καταπληκτική. Πολύ γρήγορα πήρε μόνιμη θέση στον βασικό κορμό της πρώτης ομάδας. Στη συνέχεια απέδειξε, ότι ήταν ένα έμφυτο ταλέντο των γηπέδων. Ήταν ένας ποδοσφαιριστής προικισμένος με άψογη τεχνική, ένας πραγματικός βιρτουόζος, άρχοντας (μάγος) της μπάλας! Ήταν μα έντονη προσωπικότητα με ηγετικά χαρίσματα και οργανωτικές ικανότητες. Ένας «αέρινος» τεχνίτης, που χόρευε τη μπάλα με την «ευφυΐα των ποδιών», ξετρέλαινε τους αντιπάλους και γοήτευε τους οπαδούς μας. Ο Πόλης εκτός από ξεχωριστός χαρισματικός ποδοσφαιριστής ήταν κι ένας θαυμάσιος συμπαίκτης μας, ένας άνθρωπος, με πνεύμα ταπεινό. Χάρισε με την παρουσία του πολλές νίκες στον Όλυμπο και μετέπειτα περίτρανους θριάμβους στον Πιερικό, αλλά και με τις ατομικές επιδόσεις του θέαμα με μεγάλες συγκινήσεις που προκάλεσαν απέραντες χαρές στους φιλάθλους. Υπήρξε πιθανόν η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική φυσιογνωμία της Κατερίνης και όχι μόνο. Γι’ αυτό και ο φίλαθλος κόσμος τον αποκάλεσε Πελέ της Ελλάδος ή τον ονόμαζε το Μαύρο διαμάντι (παρομοιά- ζοντάς τον με τον Ντα Σίλβα Λεονίντας, τον μεγαλύτερο επίσης Βραζιλιάνο ποδοσφαιριστή της δεκαετίας του 30). Τερμάτισε την ποδοσφαιρική καριέρα του κρεμώντας τα ποδοσφαιρικά στο καρφί του τοίχους στις 11 Φεβρουαρίου 1973 στο παιχνίδι με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Ο δημοφιλέστατος ποδοσφαιριστής της πόλης μας, που χάρισε στιγμές δόξας και περηφάνιας με το παίξιμό του, ξεχασμένος από συμπαίκτες και φιλάθλους, βιώνει σήμερα δύσκολες μέρες μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα υγείας. Σε τέτοιες στιγμές, δεν είναι τα γκολ, οι τίτλοι και τα χειροκροτήματα αλλά η δύναμη της ανθρώπινης σχέσης και της αφοσίωσης, η φωνή της αγάπης που δεν ξεχνά. Σε μια δύσκολη καθημερινότητα, βρίσκει το αληθινό στήριγμα στην οικογένειά του. Είναι η αληθινή συναισθηματική και πρακτική υποστήριξη. Με αξιοπρέπεια και αφοσίωση, η σύζυγός του στέκεται δίπλα του, προσφέροντας αγάπη και φροντίδα, αποδεικνύοντας πως η μεγαλύτερη νίκη δεν αποκτάται στα γήπεδα, αλλά με την αντοχή και τη δύναμη της καρδιάς.
Κωνσταντίνος Κατσάρας
