Πράσινα, κίτρινα και κόκκινα ακτινίδια

Ο γνωστός Γεωπόνος με την ενασχόληση του με το Ακτινίδιο, Βασίλης Έξαρχος (MSc, PhD Candidate), μας ενημερώνει αυτή τη φορά για τα Πράσινα, Κίτρινα και Κόκκινα Ακτινίδια.

Σύμφωνα πάντα με τον κ. Έξαρχο η σύγκριση των κυρίων δύο ειδών (Πράσινο και Κίτρινο), μπορεί να γίνει σε πολλά επίπεδα. Στο άρθρο αυτό θα αναφερθούμε στις πιο βασικές διαφορές μεταξύ τους και θα εξηγήσουμε πως ερμηνεύονται αυτές στην πράξη.

Το πράσινο Ακτινίδιο έχει σαν φυτό στην επιφάνεια περισσότερο «τρίχωμα» σε σχέση με τα κίτρινο(όπως φαίνεται και στη φωτογραφία. Το γεγονός αυτό κάνει το πράσινο πιο ανθεκτικό στις υψηλές «ακτινοβολίες» και τις υψηλές «θερμοκρασίες» καθώς επίσης και στους διάφορους εχθρούς (έντομα) και ασθένειες. Η έλλειψη τριχών στο κίτρινο ακτινίδιο έχει σαν αποτέλεσμα να παθαίνει πιο εύκολα «Υδατικό» στρες και «Εγκαύματα» στον καρπό του. Έτσι ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΗ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΙΤΡΙΝΩΝ ΑΚΤΙΝΙΔΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ “ΑΝΤΙΧΑΛΑΖΙΚΑ” ΔΙΧΤΥΑ. Με τον τρόπο αυτό πετυχαίνουμε μεγαλύτερη προστασία από το Χαλάζι αλλά κυρίως Σκίαση η οποία το καλοκαίρι μειώνει τις απαιτήσεις του φυτού σε νερό, ρυθμίζοντας έμμεσα την διαπνοή. Επίσης, από κλιματολογικής άποψης το κίτρινο έχει λιγότερες απαιτήσεις (περίπου 350-450 ώρες) κάτω των 7 βαθμών το χειμώνα, σε σχέση με το πράσινο που χρειάζεται 700-800 ώρες. Οι χαμηλές θερμοκρασίες αυτές χρειάζονται για το «σπάσιμο» του λήθαργου. Αυτό σημαίνει ότι το πράσινο μπορεί πλέον σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας που τώρα έχουν πιο ήπιο χειμώνα, να μην μπορεί πλέον να καλλιεργηθεί και να γίνεται αναγκαστική αντικατάσταση από το Κίτρινο.

Το κίτρινο λόγω της «λεπτής» επιδερμίδας του καρπού του, πάντα σε σχέση με το πράσινο είναι πιο επιρρεπή στην «μηχανική» καταπόνηση (τριβή) από τον αέρα και κατά συνέπεια στους τραυματισμούς των καρπών του. Αυτό σημαίνει ότι αποκλείονται τελείως τα κίτρινα σε Ανεμόπληκτες περιοχές. Επίσης πρέπει να σκεφτούμε ότι για τον λόγο που προαναφέραμε το Κίτρινο χρειάζεται πιο πολύ προσοχή κατά την διαδικασία του αραιώματος και της συγκομιδής. Εάν σε όλα αυτό συνυπολογίσουμε ότι τα κίτρινα ακτινίδια παράγουν πολύ περισσότερα άνθη συμπεραίνουμε ότι χρειαζόμαστε περισσότερο Αραίωμα και οδηγούμαστε σε ένα υψηλότερο κόστος παραγωγής σε σχέση με το πράσινο.

Σημαντικό είναι να αναφέρουμε ότι τα Πράσινα Ακτινίδια διατηρούνται αρκετά περισσότερο στα ψυγεία και είναι πιο ανθεκτικά σε κάποιες ασθένειες και εχθρούς. Από την άλλη πλευρά όμως τα Κίτρινα Ακτινίδια είναι “Διατροφικά” ελαφρώς ανώτερα από τα Πράσινα και πετυχαίνουν ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΙΜΕΣ ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΓΟΡΕΣ.

Ακόμη δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι οι κίτρινες ποικιλίες φυτεύονται αποκλειστικά με «συμβόλαια». Οι εταιρείες που δημιούργησαν τις ποικιλίες αυτές πουλάνε τα φυτά σε παραγωγούς. Αυτοί είναι υποχρεωμένοι βάσει συμβολαίου να πουλήσουν την παραγωγή τους μόνο στις εταιρείες αυτές, κάτι που δεν συμβαίνει με τα πράσινα Ακτινίδια.

Τέλος στις πιο σημαντικές διαφορές δεν πρέπει να ξεχνάμε το χρώμα της σάρκας του καρπού αλλά κυρίως και την γεύση. Βέβαια η γεύση στα μεν πράσινα είναι “Ξυνόγλυκη” και στα κίτρινα είναι “Γλυκιά”.

Βέβαια το θέμα της γεύσης είναι Υποκειμενικό και δεν υπερέχει καμία από τις δύο. Σίγουρα εξαρτάται από τις διατροφικές συνήθειες των λαών και σίγουρα οι βόρειες ψυχρές χώρες προτιμούν την ξινόγλυκη γεύση του πράσινου ακτινιδίου, ενώ οι χώρες της Ασίας προτιμούν την γλυκιά γεύση του κίτρινου.

Συμπληρωματική ενημέρωση:

Τα κόκκινα ακτινίδια περιλαμβάνονται στο είδος Actinidia chinensis. Ουσιαστικά ανήκει στην ίδια ποικιλία που ανήκει και το κίτρινο και προέκυψε ως φυσική μετάλλαξη του κίτρινου ακτινιδίου στην Κίνα. Το κόκκινο χρώμα τους οφείλεται στις ανθοκυανίνες. Πολλές ποικιλίες έχουν γλυκιά γεύση και ιδιαίτερο άρωμα. Αποτελούν επίσης πηγή βιταμίνης C, όπως τα πράσινα και τα κίτρινα. Στην Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστες όμως φυτεύσεις (όπως για παράδειγμα στο Αγρίνιο), λόγω του πολύ υψηλού κόστους εγκατάστασης και της ιδιαιτερότητας της καλλιέργειας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΠΟΝΙΔΗΣ